رویای رنگین سبلان

کوهها پرغرورترین آفریده خداوند هستند و آسمان تجلی حضورش...

آسمان لاجوردی بود و بیکران ..و من چقدر بالا بودم . همیشه از بلندی لذت می بردم . همیشه بودن روی قله کوه ، جایی که از همه جاهای دیگر اطرافش بلندتر است مرا به وجد می آورد .

یادمه بار اولی که رفتم قله توچال ، خیلی ناگهانی بود. تمام هفته قبلش به طرز عجیبی دلم می خواست برم روی قله دنیا وایسم و از اون بالا به سرزمین زیر پام نگاه کنم ، به کره ای که می چرخید و آدمهایی که روی اون حرکت می کردند .

ولی هنوز مطمئن نبودم که می تونم اونقدر برم بالا یا نه ؟ بچه ها اون هفته  می خواستند برند دره کارا ؛ ولی من و رویا دوتایی راه افتادیم سمت دربند ... خیلی اتفاقی یکی از بچه های ایران خودرو رو دیدیم و با اون تا قله رفتیم .

چقدر لذت بخش بود . آنروز به دیدن آسمان رفتم ، به یمن حضور ما بی هیچ چشم داشتی می درخشید ..

و قله .... جایی که وقتی می ایستی تا انتهای ظرفیت چشمات، بلندتر از اونجا دیگه چیزی نیست ...

برنامه سبلان ناگهانی نبود ، ولی هرچقدر هم پیش وجدان خودت بدونی که  می تونی بری قله ؛ نمی دونم چرا عظمت کوه اجازه نمیده با اطمینان بگی پا روی قله اش میذاری . .  با صعود بر قله ، با غلبه بر غرور بی پایان کوه ، باز هم یکبار دیگه می تونی زیر آسمون آبی فریاد بکشی:

خدایا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا  مرسی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی . . .  

سلطان ساوالان مغرور و بی اعتنا سر بر آسمان بود .. شیب آخر وقتی به بالا نگاه می کردم و سنگ محراب رو می دیدم ؛ یه چیزی توی قلبم ندای ادامه حرکت می داد .. یه چیزی از جنس بلور .. از جنس خدا ؛ می گفت ادامه بده ..

و ادامه دادم تا به قله رسیدم ... آسمان زیرپایم بود ، ابرها متلاطم بودند و بی پروا حرکت می کردند ، آزاد و رها . چقدر آسمان صبور است که این ابرهای رها از هر بند را بر خود پذیرفته است . دلم می خواد به اندازه آسمان صبور باشم و به اندازه ابرها رها......

رو به خدای بالای سرم کردم که در قلبم می تپید ،  و در دلم طوری فریاد کشیدم که طنین صدایم در کوه پیچید،ابرها پراکنده شدند و لحظه ای از حرکت باز ایستادند ، بر من خیره شدند ؛ من لبخند زدم ، در چشمانم برق آسمان می درخشید ..

فرید رو در آغوش کشیدم که تمام این زیبایی ها و این رویای رنگین را مدیون  لطف او بودم . برادر مهربانم که از او بسیار آموخته ام که هر چه گفته و می گوید مهر اوست  و صداقت گفتار و پاکی دلش قابل ستایش است ... و  با او عمق حضور داداش رو احساس می کنم .

 دریاچه سبلان . . . اشک توی چشمام حلقه زده بود ، تنها کاری که   می تونستم بکنم این بود که بایستم و با تمام وجودم  بر زیبایی بی پایان طبیعتش سجده کنم . . . . . . .