نامه ها و نشانی ها  

شما هم حتما ری را رو می شناسید ..نامه ها و نشانی ها با اشعار سید

 علی صالحی (متولد 1334) و صدای خسرو شکیبایی ( ۷ فروردین ۱۳۲۳

تهران - درگذشت ۲۸ تیر ۱۳۸۷)

علیرغم اینکه نوار جدیدی نبود ولی فرصتی پیش نیومده بود تا بهش گوش بدم  . حدود  دو ماه قبل از فوت خسرو  شکیبایی به دنبال اشعار آروم  و لطیفی می گشتم که  اونو خریدم . چه حس خوبی داشتم  وقتی بهش گوش می دادم .

وقتی خسرو شکیبایی زمزمه کننده اشعار صالحی بود :

۳

دارم هی پابه پای نرفتن صبوری می کنم

صبوری می کنم تا تمام کلمات عاقل شوند

صبوری می کنم تا ترنم نام تو در ترانه کامل تر شود

صبوری می کنم تا طلوع تبسم، تا سهم سایه، تا سراغ همسایه...

چقدر راحت و ساده  از  ماه و ستاره و درخت و آب توی شعرش حرف        می زند..  مثل چند تا دوست مهربون ..

4                                                                           

نه

پرس و جو مکن

حالم خوب است

همین دمدمای صبح

ستاره ای به دیدن دریا آمده بود

می گفت ملایکی مغموم، ماه را به خواب دیده اند

که سراغ از مسافری گمشده می گرفت.

.

.

 ری را! ری را!

تنها تکرار نام توست که می گویدم

دیدگانت خواهران باران اند.

6

قبول نیست ری را

بیا قدم هامان را تا یادگاری درخت شماره کنیم

هرکه پیش تر از باران به رویای چشمه رسید

پریچه ی بی جفت آبها را ببوسد،

برود تا پشت بال پروانه

هی خواب خدا و سینه ریز و ستاره ببیند.

در مقدمه کتاب نوشته :

کلمات خواهران من اند، پرستاران زخمی ترین رویاهای آدمی، که   دعوت   

شان به ساحت سحوری، وظیفه فطری من است .

و وظیفه خود را چنین بیان می کند:

زدودن زنگارها و گسستن زنجیرها، هم به نیت رهایی انسانی ترین رویاها . 

من پایبند همین پندار ساده ام .

و در بخش آخر مقدمه که خود نامش را "روایت کوتاه من و کلماتی که از آسمان چیده ام " نهاده ؛ می گوید :

کلمات ... ثروت بی پایان پندار من بوده اندهمیشه،و تا هست می دانم هیچ

اتفاقی توان خاموش کردن مرا ندارد در این بخت سخت ساده ، حتی  مرگ

که باورش دشوار است،زیرا در این 50 سال تنفس و ترانه ، سه بار به یقین

کامل به انجام وظیفه آمد و دست خالی به خانه بازگشت تا من عبرت بگیرم

که فرصت فهمیدن زندگی و سرودن دوباره ی آن چه اندازه ... چه اندازه اندک

است .

و یک شعر دیگه:

                                             بین الطلوعین

ماَوای ما گلبرگ کوچکی ست، بازمانده از باغی دور

با هزار زمستان دیوانه اش در پی

و سهم ستاره از آفتاب، تنها تبسم پنهانی ست

که درآنعکاس تکلم شب جاری ست.

خدایا از آن پرنده کوچک سبز اگر خبر داری،                      

بهار امسال را پراز سلام و ترانه کن .

راستی مگر این فصول فریب، از تفال فروتنانه زیتون چه بد دیده اند

چنین که در قیلوله قحط سال پوشیده می شوند؟                    

بیا برای آرامش دریا، دل از دعای ماه نگیریم

ماوای ستاره اگر شب است، شب،

تمام شب را کنار کرسی و حکایت، سحر کنیم.

ماوای مومن عشق، همان اضطراب مداوم رفتن است

نه با کوله باری از آواز شبنم و چراغ، که اندک اشارتی از آفتاب،

بر آفاق آسمانش بس،

تا ترانه از درخت ببارد و عشق از سرانگشت آدمی

شعرهای صالحی سرشار از لطف و مهر است، جریان ملایم نسیمی که 

می وزد بر گونه های من .. و مرا سرشار از آرامش و سکوت می کند ؛

سرشار از بودن ...

                                                 آرامش

ای کاش از آنهمه سایه و سکوت،

تنها زمزمه ی  لبریز چشمه ای بودم

همسوی باور چراغی، برایوان شب زلال،

یا زایری خسته در خنکای فروردین،

با خیزاب و خلنگزار خاموشش

که از خواب شبنم و شهود آمده بود.

ای کاش از آنهمه آسمان، تنها کبوتری بودم،

خانه زاد خاطره ای پنهان

که از هجرانی جفت خویش می گریست.

ای کاش از آنهمه شکفتن، تنها پروانه پریشانی بودم

با رنگین کمان پروازش، در باغ بوسه و باران

و ای کاش از اینهمه مردن، تنها هلال آینه ای بودم

در قوس شبی شولا دریده از دریا

که ماه را به میهمانی خسوف می طلبید.

سید علی صالحی ؛دفتریکم،شعرها؛انتشارات نگاه –تهران 1385