و خداوند فرزند را آفرید،گوهریگانه وجود...

بعضی روزها سخت می گذرن ، بعضی روزها سخت تر . روزهایی

که تنها هستی از روزهای سخت ترهم وحشتناک تر می گذرن .

وقتی برمی گردی و به عقب نگاه می کنی ، دوستان و فامیل ها ی

عزیزی رومی بینی(عمه ها خاله ها دایی ها عموها،همسرانشون

و فرزندانشون)که توی سختی ها ازت حمایت کردن ؛ روزهایی که 

هر لحظه اش به اندازه یک سال می گذره . روزهایی که خدا هست

ومی دونی که هست ولی بقدری قلبت غمگین و افسرده است که

نیازمند دست های مهربون آدمهای خوبی که آفریده ، هستی . اینها

رو نوشتم فقط بخاطر اینکه بگم قدر محبت شون رو می دونم .

شادی براستی شادی بخش زندگی ماست . قلب کو چکم برای

مهربانی های او و حمایتهای بی پایان  فرید می تپد. با تمام وجودم

حس کردم که  شادی ، مهری بسیارفراتر از انتظار م به من ارزانی

کرد ، نه تنها به من ..که به ما .... به ما که در جستجوی آرامش

لرزنده خانه کوچک خوشبختی تلاش می کردیم .

و پرنیان ، زیبای کوچک من که برق چشمانش ، ستارگان درخشان

آسمان گهررا شرمسار می کند و لبخندش، بی نظیرتر از تمامی

گلهای  زیبای اردیبهشت است .

بزرگترین هدیه من از خدا ، خانواده ام  است .. پدر و مادر عزیز و

مهربانم که فداکاری ، صداقت و عشق را از آنان آموخته ام ..

 محسن داداش کوچولوی ته تغاری ام که شور و شوق جوانی اش

قلبم را از خوشی لبریز می کند .

برای تمام خانواده بزرگ و مهربانم آرزوی سلامتی و شادی دارم و

عشقی روزافزون که قلبهای شان را آکنده از لذت حضورکند .

لیلا فرزند کوچک شما