دخترآسمان

غمی غمناک

theskysgirl — Mon, 04 Jan 2010 20:30:38 GMT

غمی غمناک

شب سردی است ، و من افسرده.
راه دوری است ، و پایی خسته.
تیرگی هست و چراغی مرده.

می کنم ، تنها، از جاده عبور:
دور ماندند ز من آدم ها.
سایه ای از سر دیوار گذشت ،
غمی افزود مرا بر غم ها.

فکر تاریکی و این ویرانی
بی خبر آمد تا با دل من
قصه ها ساز کند پنهانی.

نیست رنگی که بگوید با من
اندکی صبر ، سحر نزدیک است:
هردم این بانگ برآرم از دل :
وای ، این شب چقدر تاریک است!

خنده ای کو که به دل انگیزم؟
قطره ای کو که به دریا ریزم؟
صخره ای کو که بدان آویزم؟

مثل این است که شب نمناک است.
دیگران را هم غم هست به دل،
غم من ، لیک، غمی غمناک است.

"سهراب سپهری"

؟

theskysgirl — Sun, 27 Dec 2009 19:11:18 GMT

توی این شهر چه خبره؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!؟؟؟؟؟؟

پست قبلی (اورژانس بیمارستان بقیه الله) در سایت

خبری تحلیلی حفانیوز در تاریخ ۷/دی/۸۸ تحت عنوان بی

مسئولیتی پرسنل اورژانس بیمارستان بقیه الله قرار داده

شده است. برای مشاهده روی لینک زیر کلیک کنید.

http://www.hefanews.ir

اورژانس بیمارستان بقیه الله

theskysgirl — Tue, 22 Dec 2009 22:24:18 GMT

اورژانس بیمارستان بقیه الله

می خوام براتون تعریف کنم که چطور توی اورژانس نیمه خالی بیمارستان بقیه الله 45 دقیقه معطل

شدم.

بذارین از اول ولی خلاصه بگم. حدود 7 عصر رسیدم خونه. بابام می خواست بره بیرون خرید کنه. رفت و

۵ دقیقه نگذشته بود که برگشت. در رو که باز کردم، سلام کرد. یه خرده کتش خاکی بود. پرسیدم:

خوردی زمین؟ گفت آره. و اومد توی خونه. یه لحظه دیدم که دستش خونیه. فهمیدم بدجوری افتاده و

زخمی شده . سعی کردم که آروم باشم ولی اصلا نمیشد. کاملا هول شده بودم که کجاش صدمه

دیده.... رفت توی دستشویی و تازه دیدم که کنار انگشتش هم پاره شده وهم انگار شن ریزه توش

هست. تمام دستش و لباسش هم خونی شده بود. خدا رو شکر محسن خونه بود . بهش گفتم سریع

آماده شو بریم اورژانس. به بابا هم گفتم بهش دست نزنید که اگه چیزی توش رفته، دست کاری

نشه....بریم اورژانس بهتره. لباس پوشیدیم و کمتر از 4 دقیقه بعد توی ماشین بودیم. رفتیم بیمارستان

بقیه الله.

اولش که نگهبانی بود. توقف کردیم تا میله رو بالا ببره و رد شیم. نگهبان که نبود.بوق زدیم تا بیاد . وقتی

اومد شروع کرد به قبض نوشتن و اسم پرسید و تازه بعدش شماره ماشین..... و سوال جالبتر اینکه :

بیمار دارین؟؟؟!!!!! محسن گفت معلومه. مردم حتما کار ضروری دارن که میان اورژانس. عجله هم دارن!

خلاصه از این قسمت رد شدیم. من می دونستم که تمام بدن بابام الان درد می کنه و دستش به شدت

می سوزه و درد داره و با توجه به شناختی که از بابام داشتم انتظار می رفت که یک کلمه هم حرف

نزنه....

سریع رفتیم داخل واز همون اول شروع شد.. یکی می گفت برو پیش اون ... اون یکی می گفت برو

اونجا.... این یکی می گفت بیا اینجا....پرونده رو ببر اینحا.... همراه بیاد اینجا...مریض بره اونجا .... تا

بالاخره رسیدیم داخل اورژانس. گفتم ببخشید من بابام خرده زمین . کی میاد کارش رو انجام بده. یه نفر

که انگار دکتر شیفت بودن گفت : مدارکش رو بیار. اسمش چیه؟ و چی براتون بگم که متخصص اورژانس

آقای گودرزی شروع کرد به تشکیل دادن پرونده و نوشتن خلاصه وضع بیمار و از این چیزا... ده دقیقه ای

گذشت. هنوز داشت می نوشت . توی این فاصله محسن هم رفته بود که پول واریز کنه . چون از همون

اول گفتن ما بیمه شما رو قبول نمی کنیم و همه چی آزاد حساب میشه. من هم دیدم فعلا ها کار داریم

رفتم یه صندلی پیدا کردم که بابام بشینه چون دیگه خودش می گفت که پاهاش درد می کنه و نمی تونه

سرپا بایسته!!!

بابام نشست و محسن رفت دنبال کارهای پرونده ..... بعد از یه ربع آقای دکتر هنوز داشتن پرونده پر می

کردن و بابای من همچنان درد می کشید. انگار وقتی توی پرونده علامت می زنن سرپایی .. یعنی مردم

علاف بودن و بیخود اومدن اینجا!!! شما وقتتون رو براشون تلف نکنید!!!

من دیگه حوصله ام سررفته بود. خیلی سعی کردم خودم رو کنترل کنم ولی دیگه آخرش رفتم با احترام ،

آروم و صمیمی بهش گفتم : آقای دکتر پرکردن پرونده واقعا کار شما نیست..... اون خیلی با تعجب سرش

رو از توی پرونده بلند کرد و بهم نگاه کرد. گفتم کار شما اینه که درد بابای منو کمی زودتر کمتر کنید.

جواب داد: تا وقتی که پرونده تشکیل نشه هیچ کاری نمیشه بکنیم. شما هم توی کار ما دخالت

نکنید!!!!!

گفتم آهان پس منتظر داداش من هستین؟ یعنی اون بیاد کار انجام میشه؟؟؟ جوابی نداد. همون موقع

محسن اومد. گفت چی شد؟گفتم منتظر پرونده است. رفت مدارک واریز وجه رو داد بهشون و یه سری

چیزای دیگه.

گفتن بشینید.....

اصلا توجیه نمیشدم که چرا باید منتظر بمونم. چرا باید مدارک رو دکتر آماده کنه چرا بقیه دکترها و

پرستارها نشستن و حرف می زنن . چرا هیچ کس نمیاد ببینه دست بابام چی شده؟ یه معاینه جزیی

کافی بود؟ چرا انگار که نه انگار که ما اونجا هستیم؟

دیگه حوصله بابام هم سر رفته بود. پا شد و رفت پیش خانم دکتر شاکری و گفت چرا کسی نمیاد دست

منو پانسمان کنه؟ اون هم جواب داد : خوب رفتن براتون دارو بگیرن....

محسن رفت پیش اونی که گفتن داروها رو میگیره و گفت : چیکار دارین می کنید؟ داروها رو کی باید بیاره ؟ بگین من خودم میرم می خرم......

دکترشهابی گفت: شلوغش نکنید. رفته بیاره ... محسن گفت یعنی چی؟ ما 30 دقیقه است

اینجاییم هنوز کاری انجام ندادین... دکتر شیفت گفت توی امریکا هم برین زودتر از این کارتون انجام

نمیشه. دکتر شهابی گفت از نظرما بریدگی در این سطح فوق اورژانس نیست.گفتم بله متوجه هستم

ولی بالاخره ما هم از روی بیکاری نیومدیم اینجا. بالاخره درد داشته، بریده و باید پانسمان بشه...

محسن دیگه خیلی عصبانی شده بود. دکتر شهابی هم که دیگه حوصله نداشت گفت:نمی خواین دیگه

نیاین اینجا!!!

محسن هم گفت معلومه که دیگه نمیایم. این بار هم اشتباه بود.

تازه توی این گیر و دار یه سرباز وظیفه اومده میگه بیمار بیاد این فرم رو پر کنه!!! محسن سریع رفت جلو

گفت چیه به من بگو. گفت نه خودش باید پر کنه. من گفتم آقای محترم بابام دستش بریده، نمیتونه

بنویسه ما هم نیم ساعته اینجاییم کسی کاری انجام نمیده. گفت خوب فقط اسمش رو بگین. می

خواستم بگم تمام کادر اورژانس زحمت کشیدن ۲۰ دقیقه وقت گذاشتن که برای ما پرونده تشکیل بدن.

شما هنوز دارین اسم می پرسین؟؟؟!!!!

سربازه هم که دید اوضاع اصلا روبراه نیست و خیلی شاکی هستیم، بی خیال شد و رفت.

ما هم که دیدیم چاره ای نیست، رفتیم باز هم نشستیم؛ تا اونها فکر کنن که ما رو آروم کردن!! البته

فقط ظاهرمون آروم شده بود. درون من از رنج و دردی که بابام می کشید غوغایی برپا بود و از اینکه نمی

تونستم کاری براش انجام بدم تا دردش کمتر بشه قلبم تیر می کشید. دلم می خواست فریاد بزنم. واقعا

سخت بود. نمی دونم تا کی می تونم این رفتارها رو تحمل کنم. از طرفی حق با تواست. از طرفی

نمیشه هرجا میری سر و صدا راه بندازی تا کارت انجام بشه. از طرف دیگه نمی تونی مثل یه احمق

ساکت بشینی . چقدر گوسفند باشی. چقدر احساس کنی که داره بهت ظلم میشه . چقدر آدمهایی

که یک صدم تو سواد و شعور ندارن به جات تصمیم بگیرن؟

بدجوری عصبانی بودم. محسن هم خیلی شاکی بود. بابام هم دیگه حوصله اش سر رفته بود. دیگه

نمی دونستم چیکار باید بکنم. آخرش تصمیم گرفتیم که بریم یه جای دیگه. گفتیم به جهنم. 50 تومن

پیش گرفتن هنوز هیچ کاری نکردن. حداقل بریم یه جایی که پول که دادیم ، کاری انجام بشه. بابام گفت

یه کم دیگه صبر کنیم. خیلی گناه داشت. من خیلی گناه داشتم که رنج بابام رو می دیدم و کاری نمی

تونستم بکنم. یادمه فرید توی یه مجله پزشکی 73 نوشته بود : "بیایید به درد کشیدن انسانها عادت

نکنیم."

خیلی دلم می خواست برای اون دکتره بنویسمش ولی اصلا حال و حوصله نداشتم.

خلاصه بعد از 45 دقیقه بالاخره گفتن برین فلان جا و دکتر اومد و بابام هم رفت توی اتاق . همون دکتری

که توی اون 45 دقیقه فقط اونجا تکیه داده بود به میز. من و محسن تازه یه نفس راحت کشیدیم. بعد از

20 دقیقه بابام اومد بیرون. دستش 8 تا بخیه خورده بود و نای راه رفتن نداشت. بعد از همه کارها یه نیم

ساعتی هم طول کشید تا بقیه کارها انجام شد. آماده کردن پرونده و تسویه حساب و از این چیزا.... و

پدر مهربان من ... با وجود همه اتفاقاتی که افتاده بود، حالا که هنوز هم حالش خیلی بد بود، موقع رفتن

از همه یکی یکی تشکر کرد. انگار که نه انگار. از دکتر و پرستار (و همه کسانی که واقعا نام دکتر برازند ه

شون نبود) حتی رفت پیش سرباز دم در و بهش گفت آقا هرسوالی داری بپرس....

من که دیگه از اینهمه عشق و گذشت بابام شرمنده شده بودم. از اینهمه لطفی که داره . از اینکه اینهمه

بزرگ است. از اینکه اینهمه مهربان است.

واقعا مشکل ما توی ایران اینه که ساعت کار بانکها باید عوض بشه؟ مشکل ما اینه که بچه ها 8 برن

مدرسه یا 8و نیم؟ مشکل ما اینه که مترو دست دولت باشه یا شهرداری؟ مشکل ما اینه که یاراانه

هدفمند باشه یا نباشه؟ مشکل ما هیچ کدوم از اینها نیست.... مشکل ما اینه که شهرداری میاد وسط

پیاده رو گودال می کنه که یه کاری انجام بده، بدون اینکه علامت بذاره یا روش رو بپوشونه . مشکل ما

اینه که ادامه خیابان اوستا چراغ نداره و تاریک است.

مشکل اینه که رییس اورژانس که روی برد اسمش رو دکتر محمودی نوشته بود اصلا اونجا نبود. مشکل

اینه که دکتر مغز و اعصاب بجای اینکه با دقت عمل کنه و تمام غده رو دربیاره ، حواسش نبوده و نصفش

رو جا گذاشته و بابای من بجای اینکه به فاصله 3 سال عمل بعدیش رو انجام بده، به فاصله 6 ماه دو بار

باید سرش باز بشه. مشکل ما اینه که هیچ کس نیست که این دکتر رو بازخواست کنه. مشکل ما اینه که

اونقدر زندگی سخت و گران شده که همه آدمها از مهندس و دکتر و متخصص گرفته تا کارمند و نگهبان و

کارگر نمی تونن از پس مخارجشون بر بیان که وقتی میان سرکار انرژی داشته باشن واسه مریضشون

بذارن. مشکل ما اینه که دکتر شیفت و پرستار و دکتر متخصص هر کدومشون هزار و یه مشکل دارن و

پرستار بجای اینکه کار مریض رو انجام بده میشینه تایم شیتش رو درست می کنه که ببینه آیا پولی که

این ماه می گیره یه ذره از مخارجش رو تامین می کنه؟ واقعا مشکل ما انرژی هسته ای نیست.

مشکل ما اینه که به خودمون عادت دادیم که مشکلات واقعی رو نبینیم. مشکل ما اینه که مشکلات

جدیدی برای خودمون ایجاد می کنیم و خودمون رو باشون سرگرم می کنیم. مشکل ما اینه که به درد

کشیدن انسانها عادت کردیم.

خدایا، خدای بزرگ و مهربان من ! ستایش بی پایان تورا که به ما اعتبار ، قدرت و ثروت عنایت کردی.

خدایا ستایش تو را که مرا در خانواده ای آفریدی که درهر روز و شبم شاگرد درس عشق و گذشت پدر و

مادرم باشم. خدایا به من قدرت بده تا بزرگ باشم و قلبی سرشار از عشق، تا مرهم درد کسانی باشم

که به من نیاز دارند.

همین دیروز همین امروز

theskysgirl — Wed, 16 Dec 2009 16:20:18 GMT

همین دیروز:

آخه کی گفته کار، جوهره وجود زن است؟؟؟؟

از قدیم قدیما کار جوهره وجود مرد بوده ، خانمها هم توی منزل هزار و یه جور گرفتاری داشتن از جمله کارهای مختلف خانه داری و تشخیص نوع ارتباط با دوست و آشنا و فامیل و تربیت کردن صحیح بچه ها و مراقبت از همسر خسته که آخر وقت می اومد خونه و درست خرج کردن پول همین همسر محترم و مراقبت از دو شاهی حقوقی که باید تا آخر ماه دووم می آورد و هزار و یه چیز دیگه .....

خداییش اون موقع کار خانمها خیلی سخت بوده... جدای همه این کارها که ذکر شد، باید مراقب مادر شوهر و خواهر شوهر می بودن و مراقب صغری خانم زن همسایه ، که گاه گاهی دلش می گیره و دنبال یه گوش مهربون می گرده و اکبر اقای نانوا که می خواد دخترش رو شوهر بده و پول نداره جهیزیه براش بخره ؛ و یه خرده خیاطی کنه که کمک خرج زندگی باشه ، یه خرده به دختره آشپزی یاد بده و به پسره حالی کنه که اگه بخواد زن بگیره باید زرنگ باشه و کار کنه که بتونه زندگی اش رو بچرخونه ..

خلاصه که هزار جور کار و گرفتاری بود. اونقدر توی خانه، کار برای انجام دادن بود که فرصتی برای حضور این زن توی محل کار نبود. اصلا چه می دونستن کار چیه ؟؟!!! کار برای مرد تعریف شده بود نه برای زن. .

حالا چی؟ زنها هم واسه خودشون دنبال دردسر می گردن ها!!!!

زن از صبح پا می شه ، با شوهرش یا حتی زودتر میره سرکار...اونجا بایدهزار تا کار مردونه انجام بده،با هزار جور مرد و زن و آدم و غیر آدم سر و کله بزنه، و از همه اینها گذشته توی این جامعه مزخرف و بی قانون مراقب باشه نکنه کسی به حریمش صدمه بزنه و یا گاها این آدمهای بی ظرفیت پا از گلیمشون اونورتر بذارن..... از حق نمی گذریم که واقعا آدمهای ( هم مرد هم زن) خیلی با جنبه و با شعور اجتماعی بالا هم هستند که آدم از کار کردن باهاشون لذت می بره .

همه اینها که تموم شد و اومد خونه تازه باید همه کارهای زن قدیم رو هم انجام بده !!!!!!!

همه رو . فقط شاید به اکبر آقای نانوا نرسه و به صغری خانم. خداییش خیاطی هم حذف شده ولی بقیه همه سرجای خودشون که هستن هیچ ؛ خیلی هم سخت تر شده که توی ای روزگار با این دوست و آشنا و فامیل و بچه ها بخوای سر و کله بزنی . . .

ما هم که هزار جور توقع ازمون میره و خداروشکر هیچ کدومشون هم اینجوری نیست که مثلا چرا نون نخریدی و چرا پول فلان چیزو ندادی و چرا دست خالی اومدی خونه .... از وقتی میایم خونه میگن فلان روز مهمون داریم لباس قشنگ بپوش!!!! فلانی مهمونی داره باید بیای ، اون روز نرو سر کار!!!!

می خوایم بریم شهرستان ، عروسی دختر پسر خاله عموی دختر دایی مامان بزرگ؛ اون سه چهار روز رو مرخصی بگیر...فلان روز می خواد فلانی بیاد، زودتر بیا خونه که دوش بگیری و استراحت کنی و سر حال باشی. به همین جا هم که ختم نمیشه . بعدش روز قبل می گن خوب حالا فلانی می خواد فردا بیاد، لباس داری بپوشی؟ بیا بریم لباس بخریم.... بعد هم بالاخره دلش راضی نمیشه و باز آخرش می گه : حالا نمیشه فردا نری سرکار!!!!!!!؟؟؟؟؟؟؟؟

خداییش من هم وسوسه میشم.... که صبح تا لنگ ظهر بخوابم و ساعت ۱۱ تازه صبحونه بخورم و یه خرده آهنگ گوش بدم و تلویزیون نگاه کنم ...... دوباره بخوابم.... دوباره پاشم ... برم استخر... تار بزنم.....تفریح کنم..... تفریح ....خواب .... تفریح ...خواب .... تفریح.......

همین امروز:

ولی آدم اینجور زندگی کردن نیستم. خداییش آدم علافی و بیکاری نیستم. به قول یکی از بچه ها آدم وقتی کار داره، یه دردسر داره وقتی بیکاره، هزارتا دردسر.....

فقط نمی دونم پس کی من یه غول میشم؟

یه غول گنده .... یه آدم حرفه ای که وقتی وارد میشه، از شدت سنگینی بار دانشی که روی دوشش حمل می کنه، فضا سنگین بشه...

چقدر دیگه باید کا رکنم و زحمت بکشم که بتونم یه آدم خیلی خفن حرفه ای بشم؟ کی می تونم خودم برای خودم کار کنم؟ پس کی می تونم یه جایی کار کنم که خیلی بیشتر از الان انتظاراتم بر اورده بشه؟

کی من هم مثل این آدمهای بزرگ میشم؟ مثل همین آدمهایی که دارم باهاشون کار می کنم. آدمهایی که کارهای سخت براشون ساده است و " نشد" و "نمیشه" توی زندگی شون معنا نداره.

دوست دارم آدمی باشم که حضورش از یاد نمیره... آدمی که دانش و تجربه اش قابل اتکاست و یه غول است!!!!!!! یه غول واقعی....

کی؟ پس کی؟

خدایا مرسی که با آدمهایی کار می کنم که از همنشینی شون لذت می برم. که به من انگیزه میدن که تلاش کنم تا بزرگ باشم. که فکر کنم. که تو رو به یاد داشته باشم.

خدایا عشق رو در وجود ما افزون کن و ما را با کسانی همنشین کن که دوستشان داری.

خدایا غرور و صداقت را در وجودم افزون کن و شادی را به من هدیه کن تا دیگران را شاد کنم.

خدایا مرسی. همین.

پروژه اول

theskysgirl — Tue, 01 Dec 2009 20:23:18 GMT

قبلا گفته بودم ما اولش که رفته بودیم منطقه ۷، خیلی جامون بد بود. علتش هم این بود که حسابرس ها که اومده بودن جای ما رو داده بودن به اونها!! ولی همون روزهای اول که اومده بودن گفتن ما یک ماه بیشتر کار نداریم.زود میریم. همین اقای امیدی اینها بودن ها...

خلاصه که ما یه مدتی توی یه راهرو بودیم که ۴ تا در داشت . بعد دیدیم فایده نداره و اونجا نمیشه کار کرد. آقای یداللهی خیلی زحمت کشیدن تا تونستن یه اتاق دست و پا کنند. تازه بعد از اینکه رفتیم اونجا هم ، همین حسابرس های محترم!!! همش می گفتن دیگه داریم جمع می کنیم. هفته بعد که می دیدشون باز هم می گفتن دیگه داریم جمع می کنیم. دیگه آخر این هفته میریم. دیگه هفته بعد میریم. دیگه این هفته میریم. دیگه تموم شده....

الان می فهمم چرا حسابرس ها یک ماه بود که می گفتند دیگه امروز میریم !!!! دیگه فردا میریم!!!!!

حالا که خودمون داریم جمع می کنیم، می فهمم. خداییش سخت بود. البته تجربه اول ما هم بود.

یاد گرفتیم که بالاخره یه جایی باید جمعش کنی دیگه.....

اون روزا خیلی بهمون اصرار می کردن که دو روزه جمعش کنیم.... ما دو هفته بود تا ۹ شب اونجا بودیم و هنوز هم جمع نشده بود!!!!!

دیگه کار به جایی رسیده بودکه نه تنها پنج شنبه، که جمعه هم رفتیم سر کار تا 9 اینای شب.....

حالا دو سه تا خاطره شیرین از اون روزها....

یادمه اون روز پنج شنبه توی تاکسی که بودم ، به راننده گفتم: آقا من جلوی شهرداری پیاده میشم. راننده تاکسی با قیافه حق به جانب از توی آیینه یه نگاهی بهم انداخت و محکم گفت: خانم! شهرداری پنج شنبه ها تعطیله!!!

من خنده ام گرفته بود ولی به روی خودم نیاوردم.. آروم گفتم: ما تعطیل نیستیم. گفت مگه شما کدوم بخش هستین؟ آرومتر از دفعه قبل گفتم: ما حسابرسیم.... اون هم با تعجب بهم نگاه کرد و با تردید جلوی شهرداری نگه داشت و من پیاد شدم. ولی هیچ وقت نفهمیدم در مورد من چی فکر می کرد!!!

یکی دیگه از خاطرات اون روزها مربوط به یکی از همکارهای توی شهرداری میشه.. آقای اسدی .. مسئول تاسیسات اونجا بودن و خیلی به ما محبت داشتن، به لطف سیستم قوی برق ساختمون!!! ما همیشه مزاحمشون میشدیم.اون روزهایی که تا دیروقت می موندیم، آخر وقتها می اومد و از پشت پنجره خسته نباشید می گفت ، بعد می رفت. یکی از اون روزهای آخر بود ، ساعت ۸.۱۵ اینا ، با همکارشون کنار آسانسور ایستاده بودن و می خواستن برن خونه؛ یه نگاه به اتاق ما کردن ؛ ما سخت و با عجله مشغول کار بودیم، بعد دیگه نمی دونم چی شد که طاقت نیاوردن .. با یه لحنی که معلوم بود دیگه حوصله شون سر رفته ، گفت: ای بابا !!! تورو خدا برین خونتون!!!!!بسه دیگه!!!

ما دیگه ترکیده بودیم از خنده.... ده دقیقه ای داشتیم می خندیدیم.

گفتیم باشه باشه .... میریم. شما بفرمایید خودتون رو ناراحت نکنید...

گفت: آخه شما کار و زندگی ندارین مگه؟؟؟؟

واقعا الان در مرحله ای هستم که کارم ، کار و زندگی امه .. البته واقعا نمیشه از تفریح گذشت اگه همین دو سه هفته یه بار هم کوه نرم دیگه فاتح ام خوندس.....

ولی جمع کردن کار مرحله مهمی بود و خداییش خیلی چیزا یاد گرفتیم.. گاهی وقتی خیلی که سخت می گذشت پیش خودمون می گفتیم اگر آقای ناصری بود سریعتر جمع می شد و بهمون کمک می کرد و این چیزا؛ ولی واقعا همین سختی کار ، کار رو بهمون یاد داد. مثل وقتی که آدم توی اوج خستگی باز هم کرال می زنه... هربار که کرال می زنی ده برابر به قدرتت اضافه می کنه ...

خلاصه بالاخره جمعش کردیم..

تقریبا!!!!!!

از هر دری سخنی ( خاطرات من در محل کار بخش سوم)

theskysgirl — Mon, 23 Nov 2009 21:10:18 GMT

می خوام توی این پست حرفهای پراکنده بزنم. هرچیزی که همینجوری توی ذهنم میاد....

حسابرسی هم واسه خودش دنیایی داره..... اصلاح حساب دو تا دنیا داره ......

منطقه 7 رو دیگه داریم جمع می کنیم. سخت ترین کار جمع کردن است که در واقع مهمترین

اش هم هست. مثلا اینکه 1 سال هفته ای 5 روز میری کلاس زبان ولی اگه آخرش 3 ماه

خفن! وقت نذاری که یه امتحان بدی، در واقع معلوم نیست چیکار کردی؛ اگرچه خیلی وقت

گیره. وقت گیر ولی با ارزش.

یک ماهی رفتم منطقه 20 . آره می دونم خیلی دوره ... ته دنیاس. ولی کاره دیگه. مسیر

خیلی خیلی آدم رو خسته می کنه. ولی مترو خیلی هیجان انگیز بود. شلوغی ها و دیر اومدن

ها و اصلا نیومدن هاش یه طرف، دستفروش هاش یه طرف!!! یه چیز خیلی جالب بگم. روی

واگن خانمها یه برچسب گنده زدن" women only" . که نکنه خدای نکرده پای اجانب به اونجا

راه پیدا کنه . فکر می کنید اگه می خواستن یه جوری برنامه ریزی کنن که کسی از داخل

واگن نتونه اسم ایستگاه رو بخونه، می تونستن؟ مطمئن ام که نمی تونستن اینقدر دقیق

برچسب رو طوری بزنن که در هیچ موقعیتی نتونی بخونیش . نه ایستاده، نه نشسته و نه

حتی وقتی خودتو کج و کوله می کنی . . . نمی دونم چطوریه که درست روی تابلوها می

افتن. اول فکر کردم شاید بخاطر فقدان کفش پاشنه بلنده و یا چند سانتی متری قد اضافه می

خواد. ولی از بلند ترها هم که پرسیدم در کمال ناباوری متوجه شدم که تازه اونها می خوان

خودشون رو هم قد من بکنند که شاید ببینن.

در مورد دست فروش ها بعدا توضیح میدم.

باید بگم که اگرچه خودم از هیجان و تنوع حسابرسی و چالش برانگیز بودن اصلاح حساب لذت

می برم، ولی باید اعتراف کنم که گروه فوق العاده ای داریم. آقای لواسانی و آقای یداللهی در

افزایش علاقه من به حسابرسی خیلی خیلی تاثیرگذار بوده اند. آقای لواسانی حرفهای

جالبی می زنه. مثلا میگه حسابرس مثل سایه است. نباید از حرکت حسابرس توی مسیر

عادی شرکت صاحبکار رد پایی باقی بمونه. یا اینکه مثلا در مورد اصلاح حساب میگه: یه استخر

آلوده و گل آلود رو در نظر بگیر که چند نفر مرتب از کنارش رد میشن و تیله های رنگی و

مختلفی رو توش پرت می کنند . حسابرس باید این توانایی رو داشته باشه که تا ته اون

استخر بره و تیله ها رو جمع کنه و هر کدوم رو سر جای خودش بذاره.

البته من توی کار اولم شکوفا شدم و توانایی هام رو درک کردم. توانایی های خیلی زیادی که

از مقدارشون بی خبر بودم. فقط می دونستم که هستن ولی چقدرش رو نمی دونستم. نه

تنها باید دقیق و حساس به هرچیزی باشی، بلکه باید تمام جوانب و نگاه ها رو هم در همون

لحظه در نظر داشته باشی. تازه اینجا توی منطقه 7 که بزرگ و شلوغ بود، به قدرت روابط

اجتماعی ام پی بردم. البته نمی خوام بگم خیلی خفن ام. به هرحال هر کس به مدل خودش.

یه همکاری داشتیم به نام آقای ناصری. مثلا روش روابط ایشون جوری بود که خانم رییس هم

که خیلی واسه خودش برو بیایی داشت و به هرکسی محل نمی ذاشت ، بدجوری به ایشون

علاقه مند شده بود.

حالا بذارین کمی از آقای ناصری براتون بگم. اولا که ایشون اومده بود گاه گاهی که می

خواست چیزی بپرسه یا موضوعی رو خدمتمون عرض کنه ، بجای اینکه مثلا بگه ببخشید . .

یا یه سوال می خواستم بپرسم . . می گفت : خوبی ی ی ؟؟!!! البته اصلا اصلا منظورش این

نبود که واقعا حالت خوبه یا نه! در واقع منظورش این بود که می خوام یه چیزی بگم و به

حرفم گوش بده!!!!

ایشون هم از کسانی بودن که علاقه و انگیزه شون به کار حسابرسی، من رو به بیشتر

دونستن و دقیق بودن و پیشرفت کردن توی حرفه ترغیب می کرد. ( از این بخش می گذریم

که در مجموع اعتقاد داشتن خانمها نمی تونن توی این رشته پیشرفت کنن ).

آقای ناصری عشق عینک بود. یه عینک سبک و مستطیلی داشت و وقتی می ذاشت روی

چشمهاش خیلی قیافه اش حق به جانب ومثل رییس هامی شد.یه روز حدود ساعت 2 اینا بود

شاید هم 3 ، بعد از اینکه وضو گرفت و برگشت به اتاق ، گفت: " بچه ها ! عینکم رو ندیدین؟

نمی دونم کجا گذاشتمش." من گفتم یادم نمیاد از صبح عینکتون رو دیده باشم. گفت که حتما

عینکش همراهش بوده ولی ما دقت نکردیم. ما هم یه نیم ساعتی تمام اتاق 4 متری مون

روگشتیم. زیر پرونده ها ، پشت کامپیوترها ، روی میزها و حتی توی جیبامون رو هم گشتیم.

ولی پیداش نکردیم. آخرش بی خیال شدیم . ولی می دونید با لاخره کجا و کی پیدا شد؟ شب

وقتی رفته بود خونه!! چون اصلا اون روز بدون عینک اومده بود!!!!

جالب تر این بود که آقای ناصری یکی از همکلاسی های دوره فوق لیسانس اش رو توی

منطقه پیدا کرده بود. آقای امیدی. من هم گاهی می دیدمشون. ولی از وقتی که بخاطر آقای

ناصری رفت و آمدشون به اتاق ما زیاد شد، ما شناختیمشون و روابط بیشتر شد و از اون هم

جالب تر این بود که اون هم حسابرس بود! البته ما بعدا فهمیدیم که ایشون یه برادر دوقلوی

همسان دارن و وقتی دیدیمشون علیرغم اینکه قابل تمییز بودن، بطرز عجیبی به هم شباهت

داشتن.

تقریبا توی منطقه 7 با همه کسانی که حتی گاهی می دیدمشون، رابطه مناسبی برقرار کرده

بودم. با خانمها که دوست هم شده بودم. با خانمهای بخش مالی ، نفیسه ، زهره ، نرگس و

بنفشه.حتی خانم رییس. در واقع با نفیسه بیشتر از بقیه. البته هم من و هم اونها خیلی کار

داشتیم و فرصتی برای گپ زدن نبود. تنها شکوفه بود که بیشتر به ما سر می زد. اون هم

بخاطر اینکه کارآموز بود و محدودیت ها و نگرانی های بقیه رو نداشت. ولی اون خیلی زود

رفت . برای همیشه..... توی منطقه 20 هم سعی کردم همین کار رو بکنم. البته شرایط اونجا

کمی متفاوت بود. ولی یکی از خاطرات به یاد ماندنی منطقه 20 این بود که یکی از خدماتی

های اونجا که من اصلا هم باهاش برخوردی نداشته ام و حتی یک بار هم توی اتاق ما نیومده

بود ، هروقت روز که منو توی طبقه دوم یا راه پله میدید می گفت: سلام آبجی! خوبی آبجی!

خیلی بامزه بود. خیلی خیلی با مزه بود. اونجا کم موندم و فعلا هم دیگه اونجا نمیرم، تا ببینیم

حسابرسی ما رو به کجا می بره.

ولی می دونم وقتی کارم توی منطقه 7 تموم بشه خیلی خیلی دلم برای همه آدمهای اونجا

تنگ میشه. حتی برای آقای آبادگان (بابای محمد حسین) که هنوز هم بعد از 3 ماه به من

میگه شکلاتت کو!!!!

یه بار من و سمانه رفته بودیم بیرون. به کسی هم نگفته بودیم. از شانس ما همین آقای

آبادگان ما رو دیده بود. آخر وقت که داشت می رفت خونه ، اومد سرش رو چسبوند به شیشه

اتاق ما و گقت : شما دوتا سر ظهری اون بیرون چیکار می کردین!!!!

البته ما بروی خودمون نیاوردیم فقط خندیدیم! ولی خداییش ضایع بود.

خاطره زیاده. از آدمهای اونجا و از روزهایی که اونجا بودیم. نمیشه همش رو یه جا نوشت.

تقریبا یکی از بهترین شانس های من توی این گروه سمانه است. خیلی باهاش بهم خوش

می گذره و خیلی خیلی برام با ارزشه که دوست خودم همکارم شده. البته این هم جریان

داشت. سمانه من رو به آقای یداللهی معرفی کرد و شماره اش رو بهم داد. اون موقع خودش

جای دیگه ای سرکار می رفت. بعد چون اونها هنوز نیرو می خواستن ، به من گفتن دوستهام

رو بهشون معرفی کنم. من هم رسم رفاقت رو به جا آوردم و سمانه رو معرفی کردم . تقریبا

یک هفته بعد از رفتن خودم به اونجا. سمانه هم بعد از طی مراحل اولیه همکار خودم شد.

بیشترین وقتی که بهم خوش می گذشت وقتی بود که با هم می رفتیم پارک و بدمینتون بازی

می کردیم. البته همش خوش می گذره. وقتی با عجله داریم کار می کنیم. وقتی آخر وقت

میریم باهم و یه سیب زمینی میزنیم تو رگ. وقتی برام آهنگ لیلای نامجو رو میذاره. اولها

خیلی برنامه داشتیم. ولی خوب کار زیاد اصلا اجازه برنامه های متفرقه رو نمیده. یکی از

خصوصیات حسابرسی اینه: عجله. و همین عجله؛ هم استرس داره و هم حجم کار زیاد در

زمان کم، که نتیجه اش اضافه کاری اجباری است. چاره ای نیست دیگه . باز خدارو هزار هزار

بار شکر که سرپرستمون مهربان مطمئن و با سواد است و از هر نظر از گروهش حمایت می

کنه و حواسش هست که همکاری و دوستی بین بچه ها کاملا حفظ بشه.

و باز هم خدارو هزار هزار بار شکر که سمانه و آقای لواسانی همراهم هستند.

و خدا را سپاس و ستایش بی کران که مرا آنچه هستم آفریده. خدا را سپاس بی پایان برای

هر آنچه دارم و هر آنچه که ندارم.

من

theskysgirl — Sat, 07 Nov 2009 18:13:18 GMT

واقعا خیلی زشت است که ادم وبلاگ داشته باشه ولی اپش نکنه...

واقعا به اینجور ادمها چی باید گفت؟ تازه هی هم به دوستهاش میگه به

وبلاگم سر بزنید!!

ادمی که صبح ساعت ۵.۳۰ بیدار میشه و میره سرکار تا ساعت ۷.۳۰ شب که

میرسه خونه وتازه باید یه سرکی به پایان نامه اش بزنه، زبانش رو بخونه، تارش رو

بزنه، دید و بازدیدش رو به جا بیاره ، به مهمونهاش برسه، کارهای اون روزش رو تحلیل

کنه و اگه وقت شد یه خرده به حرف دل مادر و برادرش گوش بده . . . چطور متوجه

نیست که باید وبلاگش رو هم آپ کنه!!!!!

شما فکر می کنید مجازات این آدم چیه؟؟

غرق توی کار حسابرسی شده ام. خیلی هیجان انگیز و جالبه . همکارهام رو دوست دارم. برای ادمهایی که دیگه نمی

بینمشون دل تنگ میشم. برای همکارهایی که رفتند. مثل شکوفه...

باورتون نمیشه کجای تهران رفته ام . . . تا حالا پام رو اونجا نذاشتم و شاید این کار

تموم بشه تا آخر عمرم ، باز هم پام رو اونجا نذارم.

خوب . . . من دیگه برم... کمی استراحت کنم. کمی تار بزنم . کمی زبان بخونم.

کمی پیش مامان اینا بشینم. به دوستم زنگ بزنم. لباسهام رو برای فردا آماده کنم.

برای امتحان زبان ثبت نام کنم . . . . .

ولش کن

اگه هیچ کدوم رو انجام ندم چی میشه ؟ ؟ ؟

اگه فقط برم و بخوابم .....

نمی دونم . امتحان می کنم

عاشق همه این کارهایی هستم که دارم انجام میدم. فقط یک ساعت خواب بیشتر

می خوام .......

خدایا به خاطر همه چیزهایی که به ما دادی و به خاطر همه چیزهایی که به ما

ندادی ازت تشکر می کنم. خدایا عشق و امید را در قلب ما شعله ور کن و ما را با

بهترین بندگانت همنشین کن

یکی بود یکی نبود . . .

theskysgirl — Fri, 02 Oct 2009 19:17:18 GMT

یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش

می سپارم به تو از دست حسود چمنش

این کیه؟

اگه گفتین!!!

این همون فرشته کوچکی است ، که از آسمان در آغوش ما فرود آمد . . .

(به قول شادی جون)

جشن تولد پرنیان زیبا و نازنین بود. فکر کنم برای این پست من کمتر حرف بزنم بهتر

باشه . . . عکسها رو تماشا کنید .

تولدت مبارک تولدت مبارک تولدت مبارک

وقتی که پرنیان به شمع ها فوت می کنه . . .

وقتی که پرنیان با پا میره توی کیک!!!!

شاپرک زیبا در حال بریدن کیک . . .

شام . . . (جوجه تیغی)

فرشته کوچک در بین کادوهاش

نوازنده بزرگ . . .

آخر شب، پرنیان خسته پس از یک روز پر هیاهو . . .

صبح روز بعد

پرنیان و شیظنت هایش

خدانگهدار پرنیان زیبا . . . آرزوی همه ما سلامتی شادی و موفقیت توست.

قلبت سرشار از عشق ، لبانت غرق در خنده و چشمانت سرشار از صداقت ،

غرور و شادی باد . . .

باورتون میشه که همین پرنیان کوچک با لاخره گفت : عمه!

کوه

theskysgirl — Fri, 25 Sep 2009 17:16:04 GMT

یک بوسه باد به کجا می برد مرا ؟

برای کوه رفتن عشق کافی نیست، چیزی فراتر از عشق

لازمه ؛ که نمی دونم چیه ولی فقط کوهنوردها اونو

دارن

خاطرات من در محل کار جدید ( بخش دوم)

theskysgirl — Wed, 16 Sep 2009 19:53:18 GMT

به نام خداوند بزرگ و مهربان

تا اون روز موارد مختلفی پیش اومده بود و صدای غرولند مردم رو شنیده

بودم. هنوز هم پیش میاد. صداهایی که حاکی از خشم آدمهایی است که

اونجا میان و کارشون انجام نمیشه یا از نحوه انجامش راضی نیستن و حس

می کنن که داره بهشون ستم میشه. ولی اون روز فرق می کرد.

اول صدای نفرین یه پیرزن اومد. جاخورده بودم. چند لحظه ای توی خودم

رفتم . خیلی ناراحت شده بودم. یه پیرزن با چادر مشکی که کنار پله ها

ایستاده بود و قبل از اینکه بره، با صدای نه چندان بلند نفرین می کرد. اتاق

ما کنار پله ها است و من به راحتی صدای حق به جانب و خاکستری اش رو

می شنیدم. نمی دونم از چی ناراحت بود. قبلش هیچ صدای بحث و جدل یا

دعوایی رو نشنیده بودم. با وقار و متانت سعی کرده بود کارش رو انجام بده

و حالا هم با وقار و متانت نفرین می کرد.

آدمها وقتی نفرین می کنند که هیچ کاری ازشون بر نمیاد و قلبشون از ظلم

سنگین است. نادر ابراهیمی میگه " نفرین پیام آور درماندگی است." مادری

که ورد زبونش دعا برای بچه های خودش و عزیزهای مردم است،چه چیزی

ممکنه باعث بشه که برای خراب شدن اون ساختمون 5 طبقه دعا کنه . . .

صدای آرومش، قلبم رو پر از آشوب کرده بود.

تازه بعد از اون اتفاق دیگه ای هم افتاد. دو ساعتی گذشته بود . فکر کنم

بعد از ناهار بود. صدای فریاد مردی همه رو سر جای خودشون میخکوب کرد.

سرم رو بلند کردم. به آقای لواسانی نگاه کردم. اون هم شوکه شده بود.

از سرجام بلند شدم و با احتیاط به بیرون از اتاق نگاه کردم. یک مرد قد بلند

و چهار شونه ایستاده بود جلوی باجه ، دستهاش رو مشت کرده بود و محکم

کنار خودش نگه داشته بود ، رنگ صورتش از خشم و هیجان سرخ شده بود

و با تمام وجودش فریاد می کشید :

شهردااااااااااااااااااار..... شهرداااااااااااااااااااااااااار......... شهردار رو می خوام ....

همهمه بیرون قطع شده بود . هیچ کس جرات حرف زدن نداشت . حتی

کسی تکون هم نمی خورد. دوباره صدای فریاد مرد بلند شد .... دیوارهای

ساختمون 5 طبقه می لرزید . من هم بدجوری ترسیده بودم . به قدری

ناراحت بودم که علی رغم اینکه نمی دونستم موضوع چیه ، ولی دیگه

طاقت نداشتم حتی بهش نگاه کنم و رنگ پریده و چشمهای نگران مردی رو

ببینم که برای حق خودش چاره ای جز فریاد کشیدن نداره . مردی که باید

الان سر کار باشه و برای تامین زندگی اش تلاش کنه ، این وقت روز اونجا

چه کاری ممکنه داشته باشه.

من شهردار رو می خوااااااااااااااام... شهردااااااااااااااااااااااااااااااار......

و.... و ..... و .....

چند دقیقه گذشت . . . شاید 2 دقیقه بیشتر نشد. ولی بقدری فضا سنگین

بود که انگار حرکت زمان متوقف شده بود . . . . دیگه هر اتفاق دیگه ای می

افتاد تعجب نمی کردم. مردی که اونطور فریاد می کشید ، هر کاری ازش بر

می اومد . . .

تا اون موقع چنین چیزی ندیده بودم . دلم می خواست مامانم پیشم بود و

منو بغل می کرد تا گریه کنم و به اندازه غم اون مرد اشک بریزم. غم مردی

که تنها در تلاش برای گرفتن حقش بود . . . . مردی که یک ماه و نیم برای

گرفتن پولش با پدر 85 ساله اش هر روز به اونجا اومده بود و بی نتیجه

برگشته بود . مردی که تنها نگرانی اش ، تعهدش به خانواده اش بود و

جرمش . . . . . . جرمش . . . . .

نمی دونم جرمش چی بود.... به چه جرمی محکوم به یک ماه و نیم بیکاری

شده بود . . . . . .

چشمهام از اشک پر شده بود . سرم رو نمی تونستم بلند کنم. کز کرده بودم

روی صندلی ... دلم می خواست می تونستم گوشهام رو هم مثل چشمهام

ببندم و دیگه چیزی نشنوم. قلبم درد گرفته بود . فضا سنگین بود . همه جا

مه آلود و تاریک بود . . .

احساس می کردم توی دهن اژدها هستم و آدمها، طعمه های اژدها

هستند که زیر دندون هاش له می شن. خیلی به سختی اون روز گذشت. تا

دو سه ساعت بعدش هنوز حا لم جا نیومده بود و شب خیلی به سختی به

خواب رفتم. هنوز هم وقتی یادم میاد قلبم از غصه پر میشه . نه می تونم

فراموشش کنم و نه می تونم بهش فکر کنم.

یادمه یه وقتی فرید نوشته بود : بیایید به درد کشیدن انسانها عادت نکنیم.

دلم نمی خواد هیچ وقت به غم مردم عادت کنم. به اندوه قلب آدمهایی از

جنس من . . . .

مرداد 88