دخترآسمان

من

theskysgirl — Sat, 07 Nov 2009 18:13:18 GMT

واقعا خیلی زشت است که ادم وبلاگ داشته باشه ولی اپش نکنه...

واقعا به اینجور ادمها چی باید گفت؟ تازه هی هم به دوستهاش میگه به

وبلاگم سر بزنید!!

ادمی که صبح ساعت ۵.۳۰ بیدار میشه و میره سرکار تا ساعت ۷.۳۰ شب که

میرسه خونه وتازه باید یه سرکی به پایان نامه اش بزنه، زبانش رو بخونه، تارش رو

بزنه، دید و بازدیدش رو به جا بیاره ، به مهمونهاش برسه، کارهای اون روزش رو تحلیل

کنه و اگه وقت شد یه خرده به حرف دل مادر و برادرش گوش بده . . . چطور متوجه

نیست که باید وبلاگش رو هم آپ کنه!!!!!

شما فکر می کنید مجازات این آدم چیه؟؟

غرق توی کار حسابرسی شده ام. خیلی هیجان انگیز و جالبه . همکارهام رو دوست دارم. برای ادمهایی که دیگه نمی

بینمشون دل تنگ میشم. برای همکارهایی که رفتند. مثل شکوفه...

باورتون نمیشه کجای تهران رفته ام . . . تا حالا پام رو اونجا نذاشتم و شاید این کار

تموم بشه تا آخر عمرم ، باز هم پام رو اونجا نذارم.

خوب . . . من دیگه برم... کمی استراحت کنم. کمی تار بزنم . کمی زبان بخونم.

کمی پیش مامان اینا بشینم. به دوستم زنگ بزنم. لباسهام رو برای فردا آماده کنم.

برای امتحان زبان ثبت نام کنم . . . . .

ولش کن

اگه هیچ کدوم رو انجام ندم چی میشه ؟ ؟ ؟

اگه فقط برم و بخوابم .....

نمی دونم . امتحان می کنم

عاشق همه این کارهایی هستم که دارم انجام میدم. فقط یک ساعت خواب بیشتر

می خوام .......

خدایا به خاطر همه چیزهایی که به ما دادی و به خاطر همه چیزهایی که به ما

ندادی ازت تشکر می کنم. خدایا عشق و امید را در قلب ما شعله ور کن و ما را با

بهترین بندگانت همنشین کن

یکی بود یکی نبود . . .

theskysgirl — Fri, 02 Oct 2009 19:17:18 GMT

یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش

می سپارم به تو از دست حسود چمنش

این کیه؟

اگه گفتین!!!

این همون فرشته کوچکی است ، که از آسمان در آغوش ما فرود آمد . . .

(به قول شادی جون)

جشن تولد پرنیان زیبا و نازنین بود. فکر کنم برای این پست من کمتر حرف بزنم بهتر

باشه . . . عکسها رو تماشا کنید .

تولدت مبارک تولدت مبارک تولدت مبارک

وقتی که پرنیان به شمع ها فوت می کنه . . .

وقتی که پرنیان با پا میره توی کیک!!!!

شاپرک زیبا در حال بریدن کیک . . .

شام . . . (جوجه تیغی)

فرشته کوچک در بین کادوهاش

نوازنده بزرگ . . .

آخر شب، پرنیان خسته پس از یک روز پر هیاهو . . .

صبح روز بعد

پرنیان و شیظنت هایش

خدانگهدار پرنیان زیبا . . . آرزوی همه ما سلامتی شادی و موفقیت توست.

قلبت سرشار از عشق ، لبانت غرق در خنده و چشمانت سرشار از صداقت ،

غرور و شادی باد . . .

باورتون میشه که همین پرنیان کوچک با لاخره گفت : عمه!

کوه

theskysgirl — Fri, 25 Sep 2009 17:16:04 GMT

یک بوسه باد به کجا می برد مرا ؟

برای کوه رفتن عشق کافی نیست، چیزی فراتر از عشق

لازمه ؛ که نمی دونم چیه ولی فقط کوهنوردها اونو

دارن

خاطرات من در محل کار جدید ( بخش دوم)

theskysgirl — Wed, 16 Sep 2009 19:53:18 GMT

به نام خداوند بزرگ و مهربان

تا اون روز موارد مختلفی پیش اومده بود و صدای غرولند مردم رو شنیده

بودم. هنوز هم پیش میاد. صداهایی که حاکی از خشم آدمهایی است که

اونجا میان و کارشون انجام نمیشه یا از نحوه انجامش راضی نیستن و حس

می کنن که داره بهشون ستم میشه. ولی اون روز فرق می کرد.

اول صدای نفرین یه پیرزن اومد. جاخورده بودم. چند لحظه ای توی خودم

رفتم . خیلی ناراحت شده بودم. یه پیرزن با چادر مشکی که کنار پله ها

ایستاده بود و قبل از اینکه بره، با صدای نه چندان بلند نفرین می کرد. اتاق

ما کنار پله ها است و من به راحتی صدای حق به جانب و خاکستری اش رو

می شنیدم. نمی دونم از چی ناراحت بود. قبلش هیچ صدای بحث و جدل یا

دعوایی رو نشنیده بودم. با وقار و متانت سعی کرده بود کارش رو انجام بده

و حالا هم با وقار و متانت نفرین می کرد.

آدمها وقتی نفرین می کنند که هیچ کاری ازشون بر نمیاد و قلبشون از ظلم

سنگین است. نادر ابراهیمی میگه " نفرین پیام آور درماندگی است." مادری

که ورد زبونش دعا برای بچه های خودش و عزیزهای مردم است،چه چیزی

ممکنه باعث بشه که برای خراب شدن اون ساختمون 5 طبقه دعا کنه . . .

صدای آرومش، قلبم رو پر از آشوب کرده بود.

تازه بعد از اون اتفاق دیگه ای هم افتاد. دو ساعتی گذشته بود . فکر کنم

بعد از ناهار بود. صدای فریاد مردی همه رو سر جای خودشون میخکوب کرد.

سرم رو بلند کردم. به آقای لواسانی نگاه کردم. اون هم شوکه شده بود.

از سرجام بلند شدم و با احتیاط به بیرون از اتاق نگاه کردم. یک مرد قد بلند

و چهار شونه ایستاده بود جلوی باجه ، دستهاش رو مشت کرده بود و محکم

کنار خودش نگه داشته بود ، رنگ صورتش از خشم و هیجان سرخ شده بود

و با تمام وجودش فریاد می کشید :

شهردااااااااااااااااااار..... شهرداااااااااااااااااااااااااار......... شهردار رو می خوام ....

همهمه بیرون قطع شده بود . هیچ کس جرات حرف زدن نداشت . حتی

کسی تکون هم نمی خورد. دوباره صدای فریاد مرد بلند شد .... دیوارهای

ساختمون 5 طبقه می لرزید . من هم بدجوری ترسیده بودم . به قدری

ناراحت بودم که علی رغم اینکه نمی دونستم موضوع چیه ، ولی دیگه

طاقت نداشتم حتی بهش نگاه کنم و رنگ پریده و چشمهای نگران مردی رو

ببینم که برای حق خودش چاره ای جز فریاد کشیدن نداره . مردی که باید

الان سر کار باشه و برای تامین زندگی اش تلاش کنه ، این وقت روز اونجا

چه کاری ممکنه داشته باشه.

من شهردار رو می خوااااااااااااااام... شهردااااااااااااااااااااااااااااااار......

و.... و ..... و .....

چند دقیقه گذشت . . . شاید 2 دقیقه بیشتر نشد. ولی بقدری فضا سنگین

بود که انگار حرکت زمان متوقف شده بود . . . . دیگه هر اتفاق دیگه ای می

افتاد تعجب نمی کردم. مردی که اونطور فریاد می کشید ، هر کاری ازش بر

می اومد . . .

تا اون موقع چنین چیزی ندیده بودم . دلم می خواست مامانم پیشم بود و

منو بغل می کرد تا گریه کنم و به اندازه غم اون مرد اشک بریزم. غم مردی

که تنها در تلاش برای گرفتن حقش بود . . . . مردی که یک ماه و نیم برای

گرفتن پولش با پدر 85 ساله اش هر روز به اونجا اومده بود و بی نتیجه

برگشته بود . مردی که تنها نگرانی اش ، تعهدش به خانواده اش بود و

جرمش . . . . . . جرمش . . . . .

نمی دونم جرمش چی بود.... به چه جرمی محکوم به یک ماه و نیم بیکاری

شده بود . . . . . .

چشمهام از اشک پر شده بود . سرم رو نمی تونستم بلند کنم. کز کرده بودم

روی صندلی ... دلم می خواست می تونستم گوشهام رو هم مثل چشمهام

ببندم و دیگه چیزی نشنوم. قلبم درد گرفته بود . فضا سنگین بود . همه جا

مه آلود و تاریک بود . . .

احساس می کردم توی دهن اژدها هستم و آدمها، طعمه های اژدها

هستند که زیر دندون هاش له می شن. خیلی به سختی اون روز گذشت. تا

دو سه ساعت بعدش هنوز حا لم جا نیومده بود و شب خیلی به سختی به

خواب رفتم. هنوز هم وقتی یادم میاد قلبم از غصه پر میشه . نه می تونم

فراموشش کنم و نه می تونم بهش فکر کنم.

یادمه یه وقتی فرید نوشته بود : بیایید به درد کشیدن انسانها عادت نکنیم.

دلم نمی خواد هیچ وقت به غم مردم عادت کنم. به اندوه قلب آدمهایی از

جنس من . . . .

مرداد 88

دفاع

theskysgirl — Tue, 15 Sep 2009 20:46:41 GMT

سپاس خدای بزرگ و بلندمرتبه را که عشق را در وجود ما به ودیعه گذاشت.

بالاخره دفاع کردم. ولی با چه ماجرایی!!!!

سر فرصت تعریف می کنم. امشب می خوام راحت بخوابم. راحت راحت

شب بخیر

هو

theskysgirl — Mon, 14 Sep 2009 18:09:18 GMT

یا نور النور یا منور النور یا مدبر النور یا مقدر النور یا نور کل نور

یا نورا قبل کل نور یا نورا بعد کل نور یا نورا فوق کل نور یا نورا لیس کمثله نور

اى نور روشنى‏ها ، اى روشنى بخش نورها، اى آفريننده نور، اى

نظام بخشنده نور، اى اندازه بخشنده نورها، اى روشنى هر نور

اى نور پيش از وجود هر نور ،اى نور بعد از هر نور، اى نور فوق هر

نور ،اى نورى كه بمانند او نورى نيست.

یعنی فردا شب این موقع از راه میرسه؟؟؟

وقتی که نتیجه سه سال تلاشم رو می بینم .... وقتی که بعد از ۷

ماه کار کردن ، از پایان نامه ام دفاع می کنم..

خدای بزرگ و بلندمرتبه من ...

سپاس و ستایش تورا که مرا در خانواده ای قرار دادی که تنها

دغدغه شان تلاش و موفقیت من است و از هیچ کوششی برای

شاد کردن من دریغ نکردند.

خدای آسمانها و زمین

به من قدرت بده تا بنده کوچک و مهربانی برای تو باشم و بتوانم

همراه و همدم بندگان تو باشم.

خداوند زیبا و بزرگ من

مرا با بهترین بندگان خودت که دوستشان میداری ، همنشین کن.

خدای کوهها و دریاها

غرور کوهها را به من ارزانی کن و عشق و شادی قلبم را به من

ببخش و مهرت را در دلم افزون کن . خدایا چنان صبر و آرامشی به

من ببخش که اقیانوسها در برابرش سر تسلیم فرود آورند.

بارالها

صداقت ماه را در چشمانم شعله ور کن .

خداوندا به من قدرت بده تا زیبایی های تورا و طبیعت بی پایان تو را

ببینم .

خداوندا عشق را در ذره ذره وجود ما روز افزون کن.

الهی ! چونت نستایم؟؟؟

theskysgirl — Fri, 04 Sep 2009 20:17:18 GMT

الهی ! موجود عارفانی ،آرزوی دل مشتاقانی ،

مذکور زبان مداحانی ، چونت نستایم که شاد کننده

دل بندگانی، چونت دوست ندارم که عیش جانی؟

پرنیان زیبای من یک ساله شد

تولدت مبارک . سپاس تو را که در این جهانی .

خاطرات من در محل کار جدید ( بخش اول)

theskysgirl — Wed, 02 Sep 2009 20:00:18 GMT

بخش اول

به نام خداوند بزرگ و مهربان

چند وقتی بود که دیگه دلم می خواست برم سرکار. هرروز صبح که از خواب بیدار می شدم می گفتم خدایا دیگه کی میرم سرکار؟؟؟

ده ماهی بود که بخاطر کارهای پایان نامه ام کار رو تعطیل کرده بودم. اولش حسابی استراحت کردم ، ولی دیگه بس بود. بعد هم که پایان نامه رو جمع کردم. (البته جمع کردن پایان نامه داستان هفتاد من کاغذه ، که توی یه فرصت دیگه درباره اش حرف می زنم). که اون هم دیگه داشت تموم میشد. دیگه کار می خواستم و یه جورایی دست پاچه شده بودم. در مورد اینکه چه نوع کاری انجام بدم هم با خیلی ها صحبت کرده بودم ولی هنوز به نتیجه نرسیده بودم. خیلی دلم می خواست جایی کار کنم که بتونم کمی هم انگلیسی حرف بزنم. که یه ذره از اون روزهاییکه احساس می کردم دارم با کلاس زبان خودم رو خفه می کنم بهره گرفته باشم. که البته نشد. حالا میگم چرا.

اون روز سمانه زنگ زد و گفت که یه جایی کار هست ، میری؟ ازش پرسیدم که چه کاریه و کی معرفی اش کرده و آیا مطمئن هست یا نه؟ بهم اطمینان خاطر داد و یه شماره هم داد که هماهنگ کنم.

سمانه ورودی 81 دانشگاه خودمون بود. از همون موقع ها می شناسمش . یادم نمیاد اولین بار چطور با هم آشنا شدیم. فقط یادمه که شماره اش توی گوشی ام بود و حتی نمی دونستم شماره کیه و کی ازش گرفتمش. بعد یواش یواش بیشتر آشنا شدیم و با هم کوه رفتیم. توی کوه آدمها خوب خودشون رو نشون میدن. با دو سه بار کوه رفتن می تونی بفهمی که چقدر به شیوه زندگی تو نزدیک هستن. مثلا معلوم شد که سمانه دختر خوبیه و البته یکی از ویژگی هاش اینه که خواب صبحش رو با هیچی عوض نمی کنه ،حتی با کوه رفتن!

دو سه روز بعدش زنگ زد و گفت همین الان با این شماره تماس بگیر . من هم زنگ زدم و برای یک ساعت بعدش قرار مصاحبه گذاشتم . سریع آماده شدم و راه افتادم. توی تاکسی بودم وبه هفته قبلش فکر می کردم. به پیشنهاد یه کاردیگه توی جاده کرج، که بخاطر دور بودن مسیر قبول نکرده بودم . به شرکت دیگه ای که مصاحبه رفته بودم و علیرغم اینکه جای بزرگی بود ، و حدود دو ساعت هم مصاحبه طول کشید، ولی اصلا از مصاحبه کننده اش خوشم نیومد. البته از شیوه مصاحبه هم خوشم نیومد. در مجموع احساس خوبی نداشتم. انگار اصلا متوجه توانایی های من و تلاشی که تا حالا برای زندگی ام و تحصیلاتم کرده ام ، نبودند. به خودم گفتم فقط جایی کار می کنم که ارزش من رو بدونند.

زندگی هدیه گرانقدر خداوند است . ما بنده کوچک خدا هستیم که در مقابل توانایی و امکاناتی که به ما داده ، مسئولیت بزرگی داریم. تمام امکانات و شرایط و حتی زیبایی های طبیعت تنها برای این است که ما بدونیم که خدا چقدر دوستمون داره و ارزش خودمون رو بیشتر بدونیم و تن به کارهای پست و بی ارزشی که کمتر از تلاش ما توی زندگی بودن ندیم.

آقای دکتر عرب مازار بدون اغراق از بهترین استادهای دوران تحصیلم بوده که هم سیستم های اطلاعاتی حسابداری بهم درس داد و هم سیستم های ارزش گذاری زندگی رو. می گفت : بامدیری که بی سواد است هیچ وقت کار نکن. هرگز جایی که با ارزشهای اخلاقی توسازگار نیست ، کار نکن . مطمئن باش اگه اونجا کار نکنی ، گشنه نمی مونی.

خلاصه رفتم به آدرسی که داشتم. وارد یه سالن بزرگ شدم ، با حداقل 10 تا میز و صندلی که روی هر کدومشون هم یک کامپیوتر بود، و دور تا دور سالن چیده شده بودند. خیلی شلوغ و درهم برهم بود. سرو صدا زیاد بود و آدمها همش در رفت و آمد بودند. جای وحشتناکی بود. اصلا دلم نمی خواست که چنین جایی کار کنم. دوست دارم یه اتاق دنج داشته باشم. یه محیط شخصی. پیش خودم فکر کردم که عمرا نمی تونم حتی یه روز هم توی این سالن ، پشت یکی از این میزها کار کنم. البته مصاحبه جور دیگه ای پیش رفت. تقریبا موندنی شدم. علاوه بر اون جایی که من برای مصاحبه رفتم یه اتاق، اتاق که نه ! اتاق نما بود! یه راهرو که ۴ تا در داشت !!!! گفتند که قراره جامون رو عوض کنند و ضمنا بیرون تو ی سالن هم یه میز داریم !!!! من همون موقع گفتم که از فضای بیرون اصلا خوشم نیومد . سرپرست ام هم تا وقتی که اونجا بودیم، خداییش هیچ وقت بهم نگفت که بیرون بشینم و من هم توی همون اتاق نما ! کارم رو انجام می دادم، تا روزی که جامون رو عوض کردن.

یواش یواش با پرسنل اونجا آشنا شدم و سعی کردم یه رابطه منطقی و محترمانه باشون برقرار کنم. تا امروز که تقریبا 35 روز از اولین روز کاری من می گذره ، اگرچه روزهایی بوده که از احساس غم ارباب رجوع ، قلبم به درد اومده ؛ ولی خیلی روزهای خوب و پرباری هم داشتم که سعی کردم از توانایی هام ( کاملا به شکل چند جانبه ( توضیحات اضافی بعدا)) ، توی کارم استفاده کنم. در واقع به همین دلیل هم خیلی ازم انرژی می گیره . مخصوصا روزهای اول.

الان برنامه ام مرتب شده و بعد از رسیدن به خونه ، قبل از خواب ، یک ساعتی هم به کارهای دیگه ام میرسم. مثل تار زدن ویا نوشتن خاطرات محل کار جدیدم. یعنی دقیقا همین چیزی که الان خوندی و تموم شد، ولی هنوز هم ادامه داره ....

روز و روزگار بر شما خوش باد

خاطرات من

theskysgirl — Thu, 27 Aug 2009 18:31:33 GMT

Wait for my memories of new workplace

راز

theskysgirl — Mon, 03 Aug 2009 14:36:18 GMT

فردا میرم پیش پرنیان زیبا و نازنینم

این روزا خیلی اتفاقات افتاده ولی متاسفانه فرصتی برای نوشتن نیست. . اوضاع خیلی خوبه ولی دیگه هرچی انرژی ته تهای بدنم هست رو دارم مصرف می کنم . . . خیلی خوبه که آدم جوری زندگی کنه که از روزهای رفته پشیمون نباشه . ولی برای این کار لازمه خیلی زحمت بکشه و حواسش خیلی جمع باشه . مسیر زندگی آدمها اتفاقی نیست ولی باور دارم که وقتی چیزی رو می خوای ، وقتی با تمام وجودت اونو می خوای ، برات فرستاده میشه. راندا برن توی کتاب راز می نویسه این قانون جذب است. یعنی اینکه تو به کائنات اعلام می کنی که چی می خوای و خواسته تو توی فضا منعکس میشه و برات ارسال میشه. بارها پیش اومده برای ما که چیزی رو می خواهیم و بدستش میاریم بدون اینکه واقعا خیلی زحمت کشیده باشیم. فقط زیاد بهش فکر می کنیم و یادمونه که اون چیز رو می خواهیم.

من همیشه این قضیه رو اینجوری برای خودم توضیح می دادم . البته هنوز هم همین کار رو می کنم ولی از بعد از خوندن کتاب راز باورم نسبت به نیروی ذهنم بیشتر شده.

در واقع بشر بخاطر فانی بودنش نیاز به یک قدرت برتر داره . این قدرت می تونه اسمش، جذب باشه یا نیروی ذهن یا قدرت واقعی و فوق العاده خداوند بزرگی که من اعتقاد دارم من رو آفریده و دوستم داره.

این حس بهتری بهم میده تا اینکه بخوام از کائنات بخوام برام چیزی بفرستن. ولی باید یاد بگیریم از خدا بخواهیم . خدایی که آفریننده کائنات است ، خالق بی چون و چرای طبیعت زیبای بی پایان و کوههای مغرور ....

راز زندگی من خداست. خدای مهربانی که من رو در آغوش می گیره و در تمام لحظه های زندگی ام ( زندگی هر کدوم از ما ) حضور داره و از من مراقبت می کنه. خدایی که وقتی صدای من رو می شنوه ، وقتی که خواسته ام رو براش طی یک نامه غیر رسمی ارسال می کنم ، بدون طی مراسم اداری و طولانی ، کارم رو انجام میده . احتیاج به منت کشیدن نداره . خوبیش اینه که از غرور تو خوشش میاد . از اینکه آدمی رو که خلق کرده جلوش می ایسته و باهاش حرف می زنه ، لذت می بره .

راز زندگی ما خداست . خدا رو دریاب . بی خیال راز....